Tomodachi Life: Living the Dream oyunumda, evim büyük ve digital bir oyuncak odası gibi görünüyor. Ancak, bu oyuncaklar sadece eğlenceli kopyalar değil; benim, arkadaşlarımın, yıldızların ve fiksiyelik karakterlerin detaylı Mii Maker ile oluşturulan histerik versiyonlarıyla dolu. Giymelerini, onlara akşam yemeği vermek ve gerçekçi bir romantik oyun içinde onlardan karışık eylemler yapmak gibi çocukluğumuzda deneyimlediğimiz eğlenceyi tekrar denemekte zevk alıyorum.
Ancak, bu oyuncaklar sadece çocukların oyuncakları değil; her bir Mii kendi hayatına sahip, kendi aklı ve şaşırtıcı sesleri var, bu da onların oluşturduğu karmaşık ve kişisel bir toplum simülasyonunu yaratıyor. Bu simülasyon daha fazla fikir verdiğinizde daha eğlenceli oluyor; Miis'in bir kolonyası oluşturduğunuzda, sizin kişiliğiniz, iç dille anlamları ve en sinsi önerilerinizi yansıtan bir yansıma oluşturuyorsunuz. Paylaşım süreci de oyunumuza ekstra eğlence katıyor; paylaşılmış video kategorisine sahip olan bu oyun, favori anılarınızı, karakterlerinizi ve yaratıklarınızı paylaşmanın zorluğunu ya da imkansızlığını gösteriyor.
Oyuncakların sadece oynanması değil, arkadaşlarınızla paylaşıldığına inandığımız zaman ne kadar eğlenceli olacağını düşünün. Bu durum, oyunun sosyal bir deneyim olması yerine, yalnızca bir deneyim olmasını sağlıyor ve bu sorun oyunun etkileyici olmasına engel oluyor.